Zupa neapolitańska i Kapuśniak zwyczajny

Zupa neapolitańska

Mieć ugotowany rosół zwyczajny. Wziąć na 4 osoby łyżkę masła, zasmażyć z łyżką mąki i czubatą łyżką parmezanu, ciągle mieszając na ogniu kopystką (płaska, drewniana łopatka); gdy się już zamieni w jednolitą masę rozprowadzić bardzo świeżą kwaśną śmietaną, biorąc jej szklankę, zagotować, a w końcu zaprawić dwoma rozbitymi z łyżką wody żółtkami i nie pozwalając się już gotować wymieszać z taką ilością czystego rosołu, jaka jest potrzebna na cztery pełne talerze. Osobno mieć ugotowany cieńszy włoski maka­ron, włożyć go nieco w wazę i podać na stół. Oddzielnie podaje się tarty parmezan, aby go podług życzenia dosypać. Wyborna zupa i taką podają w najpierwszych restauracjach francuskich i włoskich. Zamiast kwaśnej śmietany można użyć słodkiej.

Kapuśniak zwyczajny

Najsmaczniejszym jest kapuśniak na mięsie wołowym. Po ugoto­waniu jak zwykle rosołu, z dodaniem paru suszonych grzybów, przecedzić do czysta, wlać kwasu kapuścianego wraz z niewielką ilością kapusty i cebulą poszatkowaną. Posolić i gotować aż do miękkości kapusty. Wtedy zaprawić łyżką mąki roztartej z tłustością z wierzchu, grzyby wyjąć, poszatkować i wrzucić w wazę. Można także gotować kapuśniak na świeżym lub wędzonym mięsie wiep­rzowym, zwanym wędzonką, którą należy poprzednio oparzyć.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.